It’s good to know that there are still other people who keeps on following me even if I’m not that active these past few days. Whatever the reason is, I’m glad they chose me to be a part of their busy dashboard.
I’ve been away for a long time because of certain things (i.e., job, quality time with family and bed). Yep. I’m one of the taxpayers now! Yaaay! Hihihi. After times of failing interviews, I finally passed one and I’m so freaking happy. REALLY. It was just on the 7th of this month when I started working and it was so exciting even with the shift(10pm-6am). Yes, you guys got it right, I’m in(or on?) the call center industry. And even with the job, I’m still confuse with preposition shits. F. So please bear with me as you read it. I’m still practicing my skills. Grammatical error shits. Haha.
Everyday I get to learn and experience new stuffs so that makes it more rewarding. And as I always say, this job serves as a good excuse for my lame social life. HAHAHA.
(Source: deelamerde)
psychotronico replied to your post: Once in a while you need to look back to remind…
OMYGOSH! Nagblog ka!!!!
Yesh, Jans. I miss youuuuu.
Once in a while you need to look back to remind yourself those things you used to love.
Nakakagulat lang. Malaki-laki din pala ang pinagbago ng tumblr. Ang daming nadagdag. Para na kong nasa ibang mundo neto. Para na kong alien sa mundong dati ay mahal na mahal ko.
Tinamad na kong magblog dito. Ewan ko kung bakit pero katulad ng ibang bagay sa buhay ko, bigla akong nagsawa dito at binitawan agad ‘to. Ni hindi ko na nga binubuksan ‘tong site na ‘to e. Nakikita ko nalang ‘to ‘pag napapatingin ako sa monitor ng kapatid ko. Wala nang sigla, wala na ‘yung parang kuryenteng thingamajig na dumadaloy sa ugat ko ‘pag nakikita ko ‘yung symbol ng tumblr. No nothin’, nigga.
Hindi ko alam kung ba’t ako naengganyong maglog-in dito para icheck uli ‘to. Ay! Hindi. Naalala ko na. Dahil pala sa mail sa’kin na may bagong nagfollow. Geez! Buhay pa nga pala ‘yung blog ko. ‘Yung utak ko lang ang namatay. Naubusan nang ikekwento. Pero, susubukan ko ulit. Susubukan ko. Para sa sarili ko. Para sa mga magagandang memoryang gusto kong irecord sa munti kong blog. Sa mga kahihiyang gusto ko pa ding alalahanin someday.
Kayo? Ano bang inspirasyon nyo sa pagbablog?
(Source: deelamerde)
Wala akong masyadong alam sa pasikot-sikot ng pulitika at kung ano-ano pang umiikot sa aspetong ‘yun. Ang meron lang ako ay ‘yung mga basic lang. Eto ay base lang sa mga napapanood kong balita at sa mga naririnig ko na din sa radyo.
Ga’no nga ba kalakas ang karapatan ng isang simpleng mamamayang katulad ko sa pagpapangalaga sa karapatan ko? Hanggang saan nga ba tayo kayang pangalagaan ng mga pulitikong iniluklok natin sa pwesto nila ngayon? Tayo nga ba ang pinagsisilbihan? O madadaan na lang sa T.Y. ang botong ibinigay natin sa kanila?
Hindi pa nangyayare sa’kin ‘to at sana’y hindi naman mangyari sa hinaharap. Pero, pa’no kung ako ‘yung kamag-anak ng namatay na lalaking sumali sa frat na ‘yun? Hanggang saan ko kaya kakayaning ipaglaban ang karapatang alam ko namang pansamantala lang na pahahalagahan?
(Source: deelamerde)
